دنیا مال منه وقتی که لبخند میزنه

سلام عرض می کنم !

امید وارم که همتون مثل من شاد و سر حال باشین نه اگه می خواین از منم شاد تر باشین اما نبینم که از من کمتر شاد باشین آخه این زندگی اصلا ارزش عصبانیت نداره این قدر زود به آخر خط می رسیم که خودمون هم باورمون نمی شه قبول دارم یه موقع هایی پیش می یاد که ناراحت یا عصبانی بشیم اما یادمون باشه که این دنیا فقط چند روزی با ما هست یه جمله قسنگی رو شنیدم که واسه همه آدما گفته شده:« اگر این قدرت و مقام ثروت و شادی و غم همیشگی بود هرگز به دست تو نمی رسید» به همه یاد آور شد که اگه شاد هستین بدونین تموم می شه به اونایی هم که می کن فقط سهم ما از زندگی سختیه هم یاد آور شد که بابا جون نترس این یه آزمایش از اون بالایه هست پس فقط از اون کمک بخواه

فنجان را باید شکست حتی اگر از چای پر نباشد، از خود پر است. بر آستان جانان عشق، اصلا نباید در میان بود، حتی اگر خالی ز خود باشیم. اگر احساس کنیم که هستیم و خالی هستیم، هنوز پر از خود میباشیم. فقط نام عوض شده، فقط برچسب تغییر کرده و برچسب تهی بودن را بر خود سابق چسبانده ایم. مشکل، نفس فنجان است. انسان خود حجاب خود است و تا زمانی که فنجان وجود را نشکسته، بر نخواهد خواست. خیزش و صعود به این بپا خیزیست. هنگامی که این خیزش صورت گیرد، درب رازها گشوده میشود و رازها با انسان یگانه می گردند و دانش هستی در انسان یکباره جاری می شود

daryabanoo : از

خب حالا می ریم سراغ ادامه مطلب قبلی قبل از اون باید بگم که ولنتاین همگی مبارک!امید وارم که لا اقل فقط یه دوست تو زندگی داشته باشین نیازی نیست بهش مثل بقیه کادو بدین بابا این چه وضعشه؟همه به هم کادو میدن یکی چند روز پیش مگفت دنبال یه دوست پسر میگردم که تو ولنتاین ازش کادو بگیرم واقعا این رسمشه؟این که روز عشق خودمونو ول کنیم به ولنتاین بچسبیم؟ آره قبول دارم همه اینو می گن اما کیه عمل کنه؟یکیش من و بعدم....حالا از این می گذریم اما اسمش روشه روز دوستی روز عشق نه این که عقده کادو گرفتن رو پیدا کنیم که چی؟اونی باید کادو بده که واقعا طرف رو دوست داره نه این که الکی این کارو کنه یکی از بچه ها میگفت نمی شه باید کادو بدم تا اونم کادو بده تازه من واسه...اینو خریدم اما واسه ...یه چیز بهتر آخه این باحال تره٫شما بگین چرا؟آخه چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟ما این قدر خودمونو در گیر هر چیز می کنیم و از اون یه غول می سازیم اما ارزششو داره؟امید وارم که ماها با این کارامون لا اقل به یه نتیجه خوب برسیم٫(چه خیالی کی با این کارا به جایی رسیده؟)

عشق در فرهنگ ایرانی:

از نظر فرهنگ ایرانی اگر کسی از یک شخص خوشش بیاد بعد از مدتی شناخت آن فرد با شخص مورد علاقه خود ازدواج می کنه و همیشه سعی می کند که بهترین ها را برای اون فراهم کنه و تو زندگی از محبت هم استفاده کنند

مولوی میگه:

           عشق قهار است و من مقهور عشق

                                                                              چون شکر شیرین شدم از شور عشق

می گم چون احساس می کنم که از اون بهتر حرفای دختر پسرای همین سنو ساله ميخوام یه چیزی بگم نظرتونو بگین تمام اینا واقعیت داره از خودم نمی گم تو مدرسه تو یه جمعی نشسته بودم که همه نوع آدم توش بود م:به نظر من بچه ها دیگه الان ماها نمی تونیم تشکیل خانواده بدیم چون دیگه نه پسرش هست نه دخترش!!ب:آره همین الانشم نمی تونن کنار بیان حالا چه برسه به ما ه:چون ما وقتی با یکی دوست می شیم می دونیم که داره دوغ میگه اما واسه سر کار گذاشتن باهاش دوست میشیم ولی بعد یا پسره یا ما از زندگی می افتیم و مثلا عاشق میشیم واسه همین وقتی هم که بخوایم ازدواج کنیم اون پسرو این جوری میبینیم و نمی تونیم بهش اعتماد کنیم و اون پسرم دیکه نمیتونه عاشق واقعی باشه  اگه یه روز با هم اختلاف پیدا کنیم کم میاره و میذاره میره الف:بابا جون اینا ناقص الخلقه هستن فقط زمانی که شادیم خوبه پ:آره من الان این جوری ام حالم از هرچی پسر بهم می خوره همشون یه کرواس اند....(متاستفم)

حالا این یه جمع پسرونه٫ن: بابا این دختراش به هیچ درد نمی خورن فقط باید واسه خوش گذرونی باشن همشون مثل یه توپ تو زمین بازی هستن که ما باهاشون بازی می کنیم و بعد پاس میدیم به یکی دیگه که اونم باهاش باشه پ: همشون همینن تازه فکر می کنن چی هستن حالم از اون ناز کردناشون به هم می خوره ف:نه دیگه این قدر خدایی لا اقل واسه پارتی و بیرون رفتن که خوبه اما به جز اینا نه الف:این که خوبه همشون فقط واسه چاپیدن جیب میان منم همیشه یه کاری می کنم که خودش خرج کنه ح:هه هه آره زنگ میزنه به من می گه که زنگ بزن خونه منم این قدر حرف میزنم که نتونه چیزی بگه...(متاستفم)

خودم از نوشته هام ناراحت شدم اما واقعا همینه بیاین مثل یه بی طرف بگین که باید چی کار کنیم؟چه جوری نیت مونو ثابت کنیم؟چی کاااااااااااااااااااار کنیم؟

این شعر از کتاب عاشقانه های آلمانی هست که من واقعا دوسش دارم در صورتی که ربطی به این موضوع نداره ها در باره مرگ هست و خیلی زیبا توصیفش کرده که ما وقتی از زندگی دست می کشیم و میریم به ابدیت:

مرگ٫شب خنک است...

 

مرگ٫شبی خنک است

زندگی روزی سخت

تاریک می شوم٫چرتم می گیرد

روز خسته ام کرده است.

درختی فراز بسترم قد میکشد

بر آن بلبل جوان آواز میخواند

از عشق ناب.

حتی در رویا میشنومش

وای این شعر منو یاد فصل مورد علاقم انداخت خیلی فصلش قشنگه وقتی شاد باشی میگی که این فصل ٫فصل شادیه و خوشبختیه و وقتی هم که ناراحت باشی میگی پاییز فصل خزون و عاشقای بی معشوق هست و این فصل تنها فصلی هست که ما می تونیم به خودمون نسبت بدیم.نه؟

آیا مایلید با من تا پیچ همین کوچه بیایید
از سایه سار سکوت بگذرید
دمی ، دقیقه ای لا اقل عواقب آفتاب را تجربه کنید ؟
می گویند آنجا عواقب آفتاب را در آوازهای آینه دیده اند .
آیا مایلید با من میان این همه همهمه
دمی ، دقیقه ای لااقل از بوی بوسه یا باران سخن بگویید ؟
می گویند در این دقایق دانا
آدمی از علاقه به آدمی ، آوازهای آینه را می فهمد .

پس چرا گاهی اوقات
حتی سلام و ستاره یا کبوتر و کلمه را کتمان می کنیم ؟
به یاد آورید که آدمی از علاقه به آدمی
آوازهای آینه را می فهمد
عواقب آفتاب را می فهمد
و حتی سایه سار سکوت را....!
با این حال ، نه سایه سار سکوت ،
نه عواقب آفتاب ، نه آوازهای آینه ،
حالا من فقط دلواپس خواب همان غنچه ی کوچک ام
که شما دعای شبنم لرزان اش را
بر گلبرگ ساکت شبانه شنیده اید

این عبارت بالا از یه دوست عزیز هست ازش ممنونم

خب اومید وارم که همیشه شادو پر نشاط و سر حال باشین

موفق باشین

خدافظ